Reactie

Start Omhoog Volgende

Een raket is een, zeg maar projectiel, dat zijn beweging niet van buitenaf heeft gekregen zoals een kogel uit een vuurwapen. Maar deze beweging zelf opwekt door middel van reactie of terugstoot (wet van actie en reactie) Een raket wordt dan ook gelanceerd in plaats van afgeschoten, waarbij een combinatie van deze twee uiteraard een mogenlijkheid is.

Onze raket heeft uiteraard ook een motor (uit het latijns beweger) maar denk hierbij niet aan bewegende machinedelen zoals in een automotor. Inprincipe is het de eenvoudigste motor die men zich kan voorstellen.

Wat is nu eingelijk dat reactieprincipe?

De natuurkunde leert ons dat ieder object zijn plaats of beweging in de ruimte (deze ruimte kan ook onze directe omgeving zijn) probeert vast te houden wat er ook maar met het object zelf moge gebeuren. We noemen dit ook wel de wet van het behoud van het zwaartepunt.

Probeer je eens voor te stellen dat je in de achtbaan zit. Met een grote snelheid ga je op het rechte stuk naar een scherpe bocht. Wanneer het karretje van de achtbaan deze bocht in gaat wordt je met grote kracht tegen de zijkant van het karretje gedrukt. Wat netter gezegt kun je stellen dat het zwaartepunt van jou lichaam liever rechtdoor zou willen gaan maar de rail en het karretje hierop forceren met kracht de richting van jou lichaam een andere richting in. Een piloot van een straalvliegtuig zegt dan dat hij wel 4 G heeft getrokken in een bocht.

Maar laten we niet afdwalen. Laten we ons een granaat voorstellen (helaas een voorbeeld met wapentuig) die is afgeschoten met een kanon.

De afgeschoten granaat zal de kogelbaan (blauw) volgen. Of te wel het zwaartepunt van de granaat zal de kogelbaan volgen.

Stel nu eens voor dat halverwege de vlucht de granaat ontploft. Wat zal er dan gebeuren? De eerste gedachte is dat de stukken alle kanten opvliegen. Op zich goed gedacht, maar laten we het anders vragen, wat gebeurd er  met het zwaartepunt van de granaat nadat deze is onploft? Om eerlijk te zijn, NIETS. Het zwaartepunt van de ontplofte granaat zal gewoon zijn oude weg volgen. Zoals eerder vermeld behoefte het zwaartepunt van een object niet in het object zelf te liggen. Stel je eens voor dat je alle wegslingerende stukken tegelijkertijd kunt vasthouden zeer kort na de ontploffing. dan zou je een massaverdeling kunnen vinden welk zwaartepunt zal liggen op het punt van voor de ontploffing. Laten we dit met een voorbeeld verduidelijken.

Stel je een granaat voor die stil in de ruimte hangt. Plots ontploft deze in twee gelijke stukken. Een stuk zal naar rechts vliegen een ander stuk naar links. Wanneer gesteld wordt dat het gezamelijke zwaartepunt gelijkt blijft dan volgt hieruit dat voor ieder stuk dat naar rechts vliegt er een even zwaar stuk met een gelijke snelheid naar links vliegt of wel een kleiner stuk met een evenredige grotere snelheid. Mooier gezegt dat alle afzonderijke impulsen (richting, snelheid en massa) zich wederzijds moeten opheffen.

De grote massa valt uiteen in twee stukken. In het eerste geval in twee gelijke stukken en in het tweede geval in ongelijke stukken. De snelheden van de wegvilegende stukken zijn omgekeerd evenredig aan de massa.

v1 : v2 = m2 : m1 en v3 : v4 = m4 : m3 ( v = snelheid en m = massa)

Ook zijn de impulsen (snelheid en massa) van beide stukken even groot

v1 x m1 = v2 x m2 en v3 x m3 = v4 x m4

Ook geldt dat het product van de afzonderlijke afstanden tot het gezamelijke zwaartepunt met de massa gelijks is.

a1 x m1 = a2 x m2 en a3 x m3 = a4 x m4 (a = afstand / afgelegde weg)

Op dit principe werkt nu een raket.

Een raket stoot dus steeds een stukje van zich zelf af om zich te verplaatsen. Op zich lastig voor te stellen. Een raket heeft zeer veel brandstof bij zich en in feite is het brandstof wat steeds weggeslingerd wordt.

De brandstof die in de raket aanwezig is word beetje voor beetje verbrand in een verbrandingskamer. Deze verbranding gaat gepaard met een enorme drukopbouw die zorgt dat de afgassen met een enorme sneldheid uit de raket stromen.

Wat infeite verkregen wordt is net als in het eerdere voorbeeld dat we een object hadden, de raket met brandstof, en na ontbranding van de brandstof twee delen, de raket met iets minder brandstof en het tweede deel in de vorm van de afgassen. De monocullen in de afgassen zijn klein maar hebben een enorme snelheid. Omdat de impulsen gelijk aan elkaar zijn zal de raket zich verplaaten. Deze verplaatsing (en versnelling) zal zolang aanhouden dat er brandstof wordt verbrand. Een maal in het luchtledige van de ruimte zal het zijn verworven snelheid behouden en wanneer nodig naar de maan vliegen.

Hengstman © 2000-2004.
Bij problemen met of vragen over dit web kunt u contact opnemen met [mail].
Laatst bijgewerkt: 25 januari 2004.